وظیفه پدر ومادر در دریده نشدن حیای فرزندان در سخنان حضرت ایه الله حاج اقا مجتبی تهرانی

 

آیت الله حاج آقا مجتبی تهرانی در هشتمین جلسه از سلسله مباحث «غیرت مؤمن» که همزمان با ایام شهادت بزرگ بانوی اسلام، حضرت صدیقه طاهره(سلام الله علیها) برگزار شد، به تشریح اهمیت عنصر حیاء در تربیت انسان پرداخته و ضمن بیان نمونه‌های عینی از سیره عملی فاطمه زهرا(س) کمال تقرب زنان به خدای متعال را در پوشیدگی آنان از چشمان نامحرمان عنوان فرمودند. ایشان در این جلسه با تأکید بر نقش اساسی والدین در تقویت پرده‌داری و جلوگیری از پرده‌دری فرزندان، از بی‌مبالاتی بعضی پدران و مادران در این مسأله انتقاد فرموده و نسبت به عواقب رواج اینگونه بی‌حیایی‌ها به شدت هشدار دادند.

لازم به یادآوری است که متن، صوت و فیلم این جلسه در پایگاه اطلاع رسانی آیت الله حاج آقا مجتبی تهرانی به نشانی mojtaba-tehrani.ir قابل دسترسی است.

اَعوذُ بِاللهِ مِنَ الشَّیطانِ الرَّجیم؛ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیم وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبّ‏ِ الْعَالَمِین

وَ صَلَّی اللهُ عَلی مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ الطَّیِّبینَ الطّاهِرین وَ لَعنَهُ اللهِ عَلی اَعدائِهِم اَجمَعین.

رُوِیَ عَنْ رَسولِ الله (صلّی الله علیه و آله و سلّم): «إِنَّ الغَیْرَهَ مِنَ الایِمان»۱

* مروری بر مباحث گذشته

بحث ما راجع به تربیت بود و گفته شد اوّلین محیطی که به طور غالب انسان در آن ساخته میشود محیط خانوادگی و رابطه تنگاتنگ پدر و مادر با فرزند است؛ و در سه رابطه فرزند تربیت میشود چه از نظر دیداری، چه شنیداری و چه کرداری. جلسه گذشته وارد این بحث شدم که آن چیزی که در باب تربیت نقش زیربنایی و اساسی دارد، مسئله حیاء است. یعنی پردهداری که در مقابل آن پردهدری است و حیاء هم یک غریزه انسانی است. یعنی هر انسانی فطرتاً با حیاء است و مابهالامتیاز انسان از سایر حیوانات همین است.

بالأخره در آخر جلسه به روایاتی که وارد شده بود (که هم عامّه داشتند، هم خاصّه) در گفتار انبیاء ـ‌یعنی بحث این نیست که یک پیغمبر بوده است. بلکه گویا همه پیامبران الهی این مطلب را داشتندـ اشاره کردم که «إِذا لَم تَسْتَحِ فَاعْمَلْ ما شِئْتَ»؛۲ اگر حیاء را از دست دادی آنجاست که دست به هر جنایتی میزنی. و روایتی از علی(علیه السلام) که میفرماید: «أَلحَیاءُ یَصُدُّ عَنِ فِعلِ القَبیحِ»۳، حیاء است که مانع میشود انسان دستش آلوده به کار زشت و قبیح شود؛ چه قبحِ شرعی باشد، چه قبح عقلیِ عقلی باشد.

بحث راجع به اوّلین محیطی بود که انسان در آن محیط ساخته میشود، که محیط خانوادگی است و ایّام طفولیّت که در این مقطع زمانی سریع در طفل اثر میکند؛ هم در بُعد دیداری، هم در بُعد شنیداری و هم در بُعد رفتاری، و عمیق هم اثر میکند. جلسه گذشته بحث را در باب تربیت، بر این محور قرار دادم که آنچه نقش اساسی دارد عبارت از عنصر حیاء است و در مقابل آن وَقاحت است. آن پردهداری و این پردهدری است.

* امر قرآن کریم به اجازه خواستن کودکان نابالغ هنگام ورود به خلوتگاه پدر ومادر

در باب محیط خانوادگی در ارتباط با اطفال میروم سراغ آیاتی که در قرآن هست. در سورۀ نور است: «یا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا لِیَسْتَأْذِنْکُمُ الَّذینَ مَلَکَتْ أَیْمانُکُمْ وَ الَّذینَ لَمْ یَبْلُغُوُا الْحُلُمَ مِنْکُمْ ثَلاثَ مَرَّاتٍ مِنْ قَبْلِ صَلاهِ الْفَجْرِ وَ حیِنَ تَضَعُونَ ثِیابَکُمْ مِنَ الظَّهیرَهِ وَ مِنْ بَعْدِ صَلاهِ الْعِشاءِ ثَلاثُ عَوْراتٍ لَکُمْ لَیْسَ عَلَیْکُمْ وَ لا عَلَیْهِمْ جُناحٌ بَعْدَهُنَّ طَوَّافُونَ عَلَیْکُمْ بَعْضُکُمْ عَلى‏ بَعْضٍ کَذلِکَ یُبَیِّنُ اللَّهُ لَکُمُ الْآیاتِ وَ اللَّهُ عَلیمٌ حَکیمٌ. وَ إِذَا بَلَغَ الْأَطْفَالُ مِنکُمُ الْحُلُمَ فَلْیَسْتَْذِنُواْ کَمَا اسْتَأذَنَ الَّذِینَ مِن قَبْلِهِمْ کَذَلِکَ یُبَیِّنُ اللَّهُ لَکُمْ ءَایَتِهِ وَ اللَّهُ عَلِیمٌ حَکِیمٌ»۴

خطاب به مؤمنین است؛ ای کسانی که ایمان آوردهاید باید مملوکهای شما (چون مملوکات مَحرَم بودند) و کودکان نابالغ شما در سه وقت اجازه وارد شدن بگیرند. یعنی هنگامی که میخواهند در اتاقهای شما وارد شوند شما را آگاه کنند. منظور کودکان نابالغ است!

اول: پیش از نماز صبح. دوم: هنگام نیمروز که جامههای خویش را مینهید. سوم: بعد از نماز عشاء، یعنی وقتی که آماده خواب میشوید. بعد میفرماید: «ثَلاثُ عَوْراتٍ لَکُمْ» اینها، سه وقتِ خلوت شماست. «لَیْسَ عَلَیْکُمْ وَ لا عَلَیْهِمْ جُناحٌ بَعْدَهُنَّ»؛ در غیر این سه وقت بر شما و آنها باکی نیست که بدون اجازه و آگاه ساختن، سرزده بر شما وارد شوند. چون آنها و شما با یکدیگر زیاد ارتباط دارید؛ این اشاره به رابطه تنگاتنگِ داخل خانه بین فرزند و پدر و مادر است. در ادامه میفرماید: خداوند آیات را چنین بیان میکند، خداوند دانا و حکیم است. آیه بعد: «وَ إِذَا بَلَغَ الْأَطْفَالُ مِنکُمُ الْحُلُمَ» چون کودکان شما به حدّ بلوغ رسیدند، باید مانند دیگران اجازه ورود بگیرند. دیگر بین آنها و دیگران فرقی نمیکند.

سه مطلب را که مربوط به بحث من است میگویم؛ اول: آیۀ شریفه میگوید: در سه نوبت فرزندان شما اگر بخواهند در اتاقهای شما وارد شوند کسب اجازه کنند. این که من تعبیر به اتاق میکنم، به این جهت است که در آیات قبل میفرماید: «یا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا لا تَدْخُلُوا بُیُوتاً غَیْرَ بُیُوتِکُمْ حَتَّى تَسْتَأنِسُوا وَ تُسَلِّمُوا عَلى‏ أَهْلِها ذلِکُم خَیرٌ لَکُم لَعَلَّکُم تَذَکَّرُونَ۵» که مسئله آگاه ساختن و اجازه گرفتن در وارد شدن است. «حتَّى تَسْتَأنِسُوا وَ تُسَلِّمُوا عَلى‏ أَهْلِها» یعنی شما سرزده وارد نشوید. در آیه «بیت» داریم، بیت آن موقع به اتاق اطلاق میشده امّا «دار» خانه است که صحن و حیاط دارد.

اجازه خواستن پیامبر اکرم(ص) هنگام ورود به خانه حضرت زهرا (سلام الله علیها)

آیه بعدی آن این است: «فَإِنْ لَمْ تَجِدُوا فیها أَحَداً فَلا تَدْخُلُوها حَتَّى یُؤْذَنَ لَکُمْ وَ إِنْ قیلَ لَکُمُ ارْجِعُوا فَارْجِعُوا هُوَ أَزْکى‏ لَکُمْ۶» که پیغمبر اکرم خودشان هم به همین عمل میکردند که هیچ وقت سرزده وارد نمیشدند، این را هم شما زیاد شنیدید که حتی وقتی میخواست وارد خانه فرزندش یعنی یگانه دخترش بشود، میآمد درب خانه میایستاد و میفرمود: «السّلامُ علیکم یا اَهلَ بَیتِ النُّبوه» اگر اجازه ورود میدادند داخل میشد، اگر نه، بار دوم میفرمود، اگر اجازه ورود نمیدادند بار سوم… اگر پیغمبر میدید اجازه نمیدهند، برمیگشت. سرزده وارد نمیشد این آیه هم به همین شیوه اشاره میکند.

عرض کردم اینکه تعبیر به اتاق کردم جهت آن این است که آیات قبل آن بیوت دارد، مراد از «بیت» هم اتاق است، ولی «دار»، خانه است. جای این بحثها اینجا نیست و من خیلی نمیخواهم طلبگیاش بکنم، میخواهم فقط به آن اندازهای که مربوط به بحثم است اشاره کنم.

امر قرآن کریم در این آیات به پدر ومادر است نه فرزندان!

اینجا سه نوبت برای وارد شدن فرزندان مطرح میکند: صبح، ظهر، شب. امّا در اینجا این خطاب به بچّهها نیست، خطاب به بزرگترهاست، به پدر مادرها است. میفرماید: «یا أَیُّها الَّذینَ آمَنوا» ندارد یا أَیُّها الأطفال. ای پدرها و مادرها! بچّههایتان باید در سه نوبت که در اتاقِ شما وارد میشوند از شما اجازه بگیرند و شما را آگاه کنند که میخواهند وارد اتاق شوند. سه نوبت چه وقت است؟ صبح، ظهر، شب. در اینجا شاید کسی بگوید آخر چرا؟ بچّهام است، آن هم بچه نابالغ (صریح آیه است: «وَ الَّذینَ لَمْ یَبْلُغُوا الْحُلُمَ مِنْکُمْ»، بچههای نابالغ شما ، یعنی هنوز بالغ نشده است، او باید اجازه بگیرد و تو باید این روش تربیتی را به او بدهی) میگوید چرا باید اجازه بگیرد؟ در آیه راجع به ظهر (یعنی در وسط روز) توضیح میدهد. و بعد از توضیح، صبح و شب آن را هم میفهمید، در وسط روز که راجع به ظهر است (« وَ حِینَ تَضَعُونَ ثِیَابَکُم مِّنَ الظَّهِیرَه » این مربوط به ظهر است) چه میگوید؟

من اینجا یک توضیحی بدهم: این آیات در حجاز نازل شده، و حجاز منطقه حارّه (گرم) است. نیمروز که میشد وقتی اینها از سر کار برمیگشتند به خانه، چون هوا گرم بود چه میکردند؟ لباس رو را در میآوردند و تخفیف میدانند، گرمشان بود. کأنّه نیمهعریان میشدند.

میگوید این سه وقت، اوقاتِ خلوت شماست، یعنی صبح قبل از نماز فجر که بلند میشوی، از کجا بلند میشوی؟ از داخل بسترت بیرون میآیی. به تعبیر روز میگویم: هیچوقت ما نشنیدیم کسی با لباس بیرون از منزل بخوابد. موقعی که از خواب بلند میشوی، از رختخواب میآیی تو نیمهعریانی یعنی لباس خواب تن تو است. بعد از نماز عشاء چه؟ چون آن موقع نماز عشاء را که میخواندند، میرفتند در بستر که بخوابند. موقع خواب در لباس تخفیف میدهند. « ثَلَاثُ عَوْرَاتٍ » بچّههای نابالغ در این سه موقعیّت اگر بخواهند وارد شوند در اتاقِ شما که خلوتگاه شماست، باید به آنها یاد بدهی و تربیتش کنی که با اجازه و آگاه ساختن شما وارد بشوند. به در بزند و کسب اجازه کند؛ چون تو نیمهعریانی و در این حالت شما را نبیند.

علّتِ امر به اجازه خواستن: دریده نشدن حیای فرزندان

چرا؟ اینها همه برای این بوده است که وقتی تو نیمهعریانی و او با این حال وارد شود پرده حیای او دریده میشود. معمولاً در این حالت نیمهعریانی که آدم هست چه بسا یک سنخ اعمال قبیحه هم از او صادر بشود که قبح عقلی و عرفی و امثال اینها دارد. در جلسه قبل گفتم، نسبت به فرزندانتان شماها پردهداری را بیاموزید نه پردهدری را. نگاه کنید بچههای نابالغ را میگوید.

این آیات همه در سوره نور است که مسئلۀ عفّت و عفاف را مطرح میکند. عفّت را گفتم که شاخه حیاء است؛ که من بعداً در باب مسئلۀ عفّت وارد میشوم.

« یا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا لا تَدْخُلُوا بُیُوتاً غَیْرَ بُیُوتِکُمْ حَتَّى تَسْتَأْنِسُوا وَ تُسَلِّمُوا عَلى‏ أَهْلِها ذلکم خَیرٌ لَکُم لَعَلَّکُم تَذَکَّرُونَ۷»، همین کاری را که پیغمبر میکرد، دربِ خانه دخترش که میرسید سلام میکرد و میفرمود: « السّلامُ علیکم یا اَهلَ بَیتِ النُّبوه» سرزده داخل نمیشد. «فَإِنْ لَمْ تَجِدُوا فیها أَحَداً فَلا تَدْخُلُوها حَتَّى یُؤْذَنَ لَکُمْ وَ إِنْ قیلَ لَکُمُ ارْجِعُوا فَارْجِعُوا هُوَ أَزْکى‏ لَکُمْ۸ »، بدون اجازه وارد نشوید « وَ إِنْ قیلَ لَکُمُ ارْجِعُوا فَارْجِعُوا » اگر به شما گفته شد بازگردید، باز گردید. الآن در یک حالی نیست که بتواند تو را بپذیرد.

بعد در آنجا وقتی یک سنخ احکام را مطرح میکند، در آخر حتّی نسبت به آن کسانی را که در باب ازدواج امید ازدواج آنها نیست، مثل عجوزهها (پیرزنها)، میگوید: « وَ لْیَسْتَعْفِفِ الَّذینَ لا یَجِدُونَ نِکاحاً۹» و کسانی که دیگر امید ازدواج برای آنها نیست عفاف بورزند. روی عفّت دارد دور میزند« وَ لْیَسْتَعْفِفِ » عفّت را برای آن کسانی که دیگر عجوزه شده و دیگر امید اینکه او ازدواج کند نیست. میگوید او هم عفّت! هم از بچه عفّت، هم از پیرزن عفّت.

انتقاد از بیمبالاتی پدران و مادران در نوع پوشش خود و فرزندان

بعد من میرسم به احکام ولی این را به شما بگویم، اسلام بر محور پردهداری است که پردهداری امری است فطری برای انسان، مابه الامتیاز انسان از حیوانات است، روی این تکیه میکند، همسو با او است. نکند یک کاری کنی آنچه را که من در نهاد او گذاشتم به عنوان ودیعه الهیّه که حیاست، این پرده را توِ پدر و مادر بدری! بچّه نابالغ را میگوید. بالغ شد که هیچ! وای به حال آن کسانی که این بچّههای نابالغ را نیمهعریان در ملأ عام بیاورند، وای به حالتان! میگوید در خانهات، در اتاقت که میخواهد بیاید ـ ای پدر، ای مادر ـ به او بگو وقتی خواست وارد شود، به درب بزند و اجازه بگیرد و سرزده وارد نشود. وای به حال تو ای پدر و مادر! که ـ نعوذ بالله ـ خودت بخواهی اینگونه در ملأ عام بیایی، تو مسلمانی!؟ تو دنبالهرو فاطمه(سلام الله علیها)هستی؟! آیه خواندم برای تو، من اهل خطابه و شعار نیستم! میگوید اینها در این سه نوبت اجازه بگیرند. چون آن سه نوبت که در اتاقت هستی خلوتگاه تو است، نیمهعریانی. با لباس خواب هم تو را نبیند، پرده حیای او دریده میشود.

عنصر حیاء در حضرت فاطمه زهرا (سلام الله علیها)

همه شما شنیدهاید دیگر و میدانید که پیغمبر اکرم(ص) راجع به حضرت زهرا (سلام الله علیها): فرمود «فاطِمَهٌ بَضعَهٌ مِنّی» فاطمه پارۀ تن من است. میدانید این را چه جاهایی گفته است؟ اکثر مواردی که پیغمبر گفته است «این پارۀ تن من است» کجا بوده است؟ در چه رابطهای گفته است؟ این تعبیر متواتر است، عامّه و خاصّه نقل کردهاند، در این هیچ شبههای نیست، یک نفر شبهه نکرده که این را پیغمبر اکرم نگفته است، من چند مورد آن را میگویم:

بهترین زنها کیست؟

اول: داریم پیغمبر اکرم خودشان نشسته بودند و اصحابشان هم بودند، سؤال کرد: « ما هو خَیرُ للنِّساءِ؟» بهترین زنها کیست؟ راوی میگوید: «فلَم نَدرِ ما نَقوُل» گفتیم نمیدانیم چه بگوییم، «فَصارَ عَلِیٌّ إِلی فاطِمَه فَأَخبَرَها بِذلِک»؛ دارد آنجا امیرالمؤمنین علی(علیه السلام) رفت و وارد منزل شد و قضیه را گفت. گفت یک همچنین سؤالی پیغمبر کرده همه در جواب آن ماندهاند، زهرا(سلام الله علیها) گفت: بهترین زنان، آن زنی است که به مرد نامحرم نگاه نکند و مرد نامحرم هم او را نبیند. علی(علیه السلام) برگشت، به پیغمبر جواب را گفت. پیغمبر رو کرد و گفت: «فَقالَ لَه: مَن عَلَّمَکَ هذا؟»، بگو ببینم چه کسی این را به تو یاد داد ؟ «قال: فاطمه» گفت: فاطمه. اینجا بود که پیغمبر فرمود: «إِنَّها بَضعَهٌ مِنّی»۱۰ یک مورد اینجا بود. در روایت دیگری آمده است که علی(علیه السلام) فرمودند: «قَالَ لَنَا رَسُولُ اللَّهِ أَیُّ شَیْ‏ءٍ خَیْرٌ لِلْمَرْأَهِ فَلَمْ یُجِبْهُ أَحَدٌ مِنَّا فَذَکَرْتُ ذَلِکَ لِفَاطِمَهَ فَقَالَتْ مَا مِنْ شَیْ‏ءٍ خَیْرٌ لِلْمَرْأَهِ مِنْ أَنْ لَا تَرَى رَجُلًا وَ لَا یَرَاهَا فَذَکَرْتُ ذَلِکَ لِرَسُولِ اللَّهِ فَقَالَ صَدَقَتْ إِنَّهَا بَضْعَهٌ مِنِّی».۱۱

حجاب از مرد نابینا

دوم: روایت از امام هفتم (علیه السلام) است که این را شنیدید و شاید منبریها برای شما نقل کرده باشند، من اینها را میگویم چون من در اینها نکته دارم، یک شخص نابینایی آمد و اجازه گرفت که وارد بشود، و زهرا (سلام الله علیها) بلافاصله رفت و پوشش را بر تن کرد. ما میگوییم چادر. هرچه بود. پیغمبر رو کرد به او و گفت چرا رفتی چادر سرت کردی؟! اینکه نابینا است! البته این را پیغمبر عمداً گفت، برای اینکه این مطلب به من و تو برسد. (ای مادرها! توجّه کنید) گفت این که تو را نمیبیند « فَقالَتْ إِنْ لَمْ یَکُنْ یَرانِی فَإِنّی أَرَاهُ وَ هُوَ یَشُمُّ الرِّیحَ فَقَالَ رسوُلُ الله أَشْهَدُ أَنَّکَ بَضْعَهٌ مِنّی»؛۱۲ زهرا (سلام الله علیها) عرضه داشت: او من را نمیبیند؛ ولی من که او را میبینم! او بوی من را استشمام میکند. من نشنیدهام که زهرا (علیهاالسلام) مثلاً آن موقع عطر زده بوده است. اینجا پیغمبر فرمود: من گواهی میدهم که تو پارۀ تن منی.

پوشاندن خود از نامحرم؛ نزدیکترین حالات زن به پروردگار

سوم: پیغمبر اکرم راجع به زن از اصحابش سؤال کرد و بعد گفت: «مَتی تَکوُنُ أَدْنَی مِنْ رَبِّها» در چه حالتی است که زن خیلی به پروردگارش نزدیک میشود؟ نزدیکترین جا به پروردگارش کجا است؟ قرب الی الله تعالی مراتب دارد، درجات دارد. آنجایی که خیلی نزدیک میشود به خدا کجاست؟ «فَلَمّا سَمِعَتْ فاطِمَهُ (سلام الله علیها) ذلِکَ قالَتْ: أَدْنَی مَا تَکوُنُ أنْ تَلْزَمَ قَعْرَ بَیْتِها» وقتی زهرا(سلام الله علیها) شنید با یک جملۀ کنایهای فرمود: آن حالتی که خودش را از نامحرم میپوشاند، نزدیکترین حالت به خدا است. نه نماز! نه سجده! نه روزه! آن وقت میدانی پیغمبر چه گفت؟ «فَقال رُسولُ الله إِنَّ فاطِمَهَ بَضعَهٌ مِنّی».۱۳

خیلی روایت داریم؛ من فقط این موارد را گفتم. کجاها گفت؟ در چه رابطهای گفت؟ مربوط به چه خصوصیّت او بود که پاره تن اوست؟ آنجایی را که پردهدار است نه پردهدر.

احکام اسلام بر محور حیاست

من مقصدم این بود. ما بسیاری از احکامی که در شریعت داریم چه در بُعد اجتماعی، چه در بُعد فردی بر محور حیاست. در بُعد اجتماعی و فردی مثال میزنم:

در بُعد اجتماعی: شما خیلی میگویید امربه معروف نهی از منکر، البته این روزها لَقلَقه زبان شده است ولی عملاً خبری نیست. شوخی هم میکنند، نمیخواهم حرفهایی را بزنم. این پردهداری است و پردهدری در سطح جامعه. اینکه نهی از منکر واجب است برای همین است. میخواهد پردهدری کند در جامعه؛ منکر، پردهدری است. جلوی پردهدری در جامعه را میخواهد بگیرد، میگوید نهی از منکر واجب است. چرا؟ چون پردهدری است در جامعه، پُررو کردن مردم نسبت به خدا است، حریم الهی را شکستن است، حیای من الله را از بین بردن است، بیاورم در قالب اصطلاح، چون جلسه گذشته گفتم حیاء من الله، حیاء من الخلق، حیاء من النفس. بالاترین حیاء، حیاء من الله است. این میخواهد پردهدری کند. لذا اینجا نگاه کنید مسئله این است، دوباره حیاء محوریت دارد، بحث پردهداری است و پردهدری است.

مثال در بعد فردی: غیبت حرام است. چرا؟ چون پردهدری است، عیب دیگران را فاش کردن و بازگو کردن حرام است. این پردهدری است. میگوید حرام است. باید پردهدار باشی نه پردهدر.

حالا اگر خودش پرده خودش را درید، خودش سوا است میگوید اینجا دیگر رهایش کن.

« قَالَ رَسوُلُ الله (صلّی الله علیه و آله وسلّم): مَن أَلْقَی جِلْبَابَ الْحَیاءَ فَلا غِیْبَهَ لَهُ۱۴» کسی که خودش پرده حیاء را کنار زد، اینجا غیبت او اشکال ندارد. حتی پیغمبر در روایت «جلباب» یعنی پرده مصرف میکند. یعنی خودش، خودش را بیآبرو کرده است. نگاه کنید من به عنوان مثال گفتم، غالب احکام شرعیّه بر محور حیاء است. من نمیخواهم وارد این بحث بشوم، این بحث خودش، بحث مفصّلی است، چه فردی آن، چه اجتماعی آن، محور، حیاء و پردهداری است و در مقابل پردهدری است که حرام است. پردهداری واجب و پردهدری حرام است.

وظیفه پدر ومادر شکوفا کردن عنصر حیاء در فرزند است

حالا غرض این که: چون بحثم راجع به خانواده بود، پدر و مادر باید این غریزه انسانیّهای که در او است را شکوفا کنند نه اینکه حیاء را در بچّه سرکوب کنند. لذا آیه صریحاً اینها را میگوید. تا میگویی آخر این چه قیافهای است که دختر بچّه را بیرون آوردی؟ میگوید هنوز تکلیف نشده است؛ تویی که مَحرَم او هستی، قرآن میگوید بدون اجازه وارد نشود، آن وقت تو او را نیمهعریان آوردهای در ملأ عام؟ خاک بر سر شیطان. ـ نعوذ بالله ـ خودت هم در کنار او همین گونه؟ ـ نعوذ بالله ـ گفتم نمیتوانم من حرف بزنم، بدان که تو داری به او روش میدهی و تربیتش میکنی و او را بیحیاء بار میآوری…

نوشته شده توسط در تاریخ دوشنبه, ۳ام خرداد ۱۳۸۹ | ۵۱۸بازدید

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.